Διονύσιος Σολωμός

Ο Διονύσιος Σολωμός (Ζάκυνθος, 8 Απριλίου 1798 − Κέρκυρα, 9 Φεβρουαρίου 1857) ήταν Έλληνας ποιητής, ιδιαίτερα γνωστός για τη συγγραφή του ποιήματος «Ύμνος εις την Ελευθερίαν» το 1823, οι πρώτες δύο στροφές του οποίου έγιναν ο εθνικός ύμνος της Ελλάδας και ύστερα της Κύπρου.

Στοχασμοί

• Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι Αληθές.

Επιγράμματα

• Πρὸς τοὺς Ἑπτανησίους

Δυστυχισμένε μου λαέ, καλὲ κι ἠγαπημένε,

πάντοτ᾿ εὐκολοπίστευτε καὶ πάντα προδομένε.

Αποσπάσματα

• Δεν το 'λπιζα να 'ν' η ζωή μέγα καλό και πρώτο!
  • Ο Πόρφυρας (1849)

• Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος.
  • Εις Φραγκίσκα Φραίζερ (1849)

Ο Διάλογος (1822-1825)

• Μήγαρις έχω άλλο στο νου μου πάρεξ ελευθερία και γλώσσα;
  • Διάλογος, Πρόσωπο: Ποιητής

• Η αλήθεια είναι καλή Θεά, αλλά τα πάθη του ανθρώπου συχνότατα την νομίζουν εχθρή.
  • Διάλογος, Πρόσωπο: Φίλος

• Υποτάξου πρώτα στη γλώσσα του λαού, και, αν είσαι αρκετός, κυρίεψε την.
  • Διάλογος, Πρόσωπο: Ποιητής

Ύμνος εις την Ελευθερίαν (1823)

Ύμνος εις την Ελευθερίαν

• Περασμένα μεγαλεία καὶ διηγώντας τα νὰ κλαῖς.
  • στίχος 9

Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι (1826-1844)

Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι

• Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει.
  • σχεδίασμα Β, στίχος 1

• Ο Απρίλης με τον Έρωτα χορεύουν και γελούνε.
  • σχεδίασμα Β, στίχος 2
• Τρέμ' η ψυχή και ξαστοχά γλυκά τον εαυτό της.
  • σχεδίασμα Β, στίχος 2

• Πάντ' ανοιχτά, πάντ' άγρυπνα, τα μάτια της ψυχής μου.
  • σχεδίασμα Β, στίχος 36

• Η δύναμή σου πέλαγο, κι η θέλησή μου βράχος.
  • σχεδίασμα Β, στίχος 51

• Έστησ' ο Έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη.
  • σχεδίασμα Γ, στίχος 6
• Νύχτα γιομάτη θαύματα, νύχτα σπαρμένη μάγια!
  • σχεδίασμα Γ, στίχος 6

Είπαν για τον Διονύσιο Σολωμό

• Ο βίος και οι εκδόσεις του έργου του εθνικού ποιητή μας Διονυσίου Σολωμού έχουν ανατεθεί εδώ και ενάμιση αιώνα σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα στους φιλολόγους – πολύ άξιους κατά κανόνα φιλολόγους, γυναίκες και άντρες. Σπανιότερα παρεμβαίνουν με ευφυείς και βαθυστόχαστους σχολιασμούς κάποιοι δοκιμιογράφοι. Αντιθέτως, οι ποιητές μας, παλαιότεροι και νεότεροι, μείζονες και ελάσσονες, αποφεύγουν να γράψουν εκτενώς και με δικά τους κριτήρια για την περίπτωσή του. Στέκονται απέναντί του με υπερβολικό θαυμασμό, χωρίς να έχουν προσπαθήσει να μας εξηγήσουν και να μας μεταδώσουν την αισθητική συγκίνηση που τους προκαλεί το έργο του. Για παράδειγμα, τον Σεφέρη φαίνεται ότι τον ενδιαφέρει περισσότερο να ερευνήσει και να κατανοήσει τις όποιες ποιητικές δυσκολίες του Κάλβου ή του Καβάφη, ενώ για τον Σολωμό αποφαίνεται πως είναι «άρχοντας του ποιητικού λόγου», «ένας από τους πιο καλλιεργημένους ανθρώπους της Ευρώπης» και, παράλληλα, θεωρεί τη Γυναίκα της Ζάκυθος «κορυφαία στιγμή του νεοελληνικού πεζού λόγου». Υπερθετικός ο Ελύτης θα γράψει πως ο Σολωμός «είναι ένας από τους πέντε ή δέκα μεγαλύτερους ποιητές σ’ όλο τον κόσμο και σ’ όλους τους αιώνες». Είναι φανερό πως και οι δύο ποιητές μας καταλήγουν σ’ ένα τελικό συμπέρασμα, χωρίς να έχουν αναπτύξει προηγουμένως αποδεικτικούς συλλογισμούς.
  • Δημήτρης Δασκαλόπουλος