Βλάσης Ρασσιάς

Από Βικιφθέγματα
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Ο Βλάσης Ρασσιάς (22 Απριλίου 1959 - ) είναι συγγραφέας, ποιητής, εκδότης, μεταφραστής και καλλιτέχνης τής Mail-Art.

Αποσπάσματα[επεξεργασία]

Τα αποφθέγματα σε αυτό το λήμμα (ή την ενότητα) δεν αναφέρουν μια αξιόπιστη πηγή.
Μπορείτε να βοηθήσετε τα Βικιφθέγματα με την εισαγωγή κατάλληλων πηγών.
  • Η διαχρονική σύγκρουση στους κόλπους της ανθρωπότητας δεν είναι παρά η σύγκρουση μεταξύ ποιοτικών και χυδαίων ανθρώπων (Από την διάλεξη «Η επικαιρότητα του Αρχαίου Ελληνικού πνεύματος» που δόθηκε στις 27.4.2007 στην Λευκωσία, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Ομίλου Φίλων Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού «Έλευσις»).
  • Κάθε στιγμή, λεπτό, ώρα και ημέρα που ζούμε, τις έχουμε κλεμμένες από τον θάνατο.
  • Όποιος φοβάται, μοιραία καταλήγει να εξάγει φόβο (Από το βιβλίο «Σημειώσεις επάνω στον Φόβο και την Αφοβία / Notizen uber die Angst und die Angstlosigkeit» (δίγλωσση έκδοση), εκδόσεις «Ανοιχτή Πόλη», Αθήναι 2006, ISBN 960 - 7748 - 37 - 9)
  • Γκρίνια εμφανίζεται μόνο εκεί που υπάρχει αδυναμία δημιουργίας.
  • "Ό,τι δεν καταφέρνει η ανδρεία, το καταφέρνει ο δόλος". Διαχρονικό ιστορικό αξίωμα. Η μόνη επιλογή είναι ποιόν τρόπο πρέπει να υπηρετήσεις. Στο μέτρο που, επίσης αποδεδειγμένα από την Ιστορία, δεν υπάρχει δυνατότητα πατήματος και στις δύο βάρκες.
  • Την μοίρα μας, καλή ή κακή, την φτιάχνουμε εμείς οι ίδιοι, πολεμώντας ή παραδιδόμενοι.
  • Θεωρούμε επίσης πως αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε πλάσματος να παραμένει ηλίθιο, μόνο στο μέτρο όμως που η ηλιθιότητά του δεν απειλεί να το φέρει σε σύγκρουση με τα σεβάσματά μας. (Από το περιοδικό «Ανοιχτή Πόλη», καλοκαίρι 1990)
  • Απογοητεύεται μόνον όποιος κάνει το λάθος να γοητευθεί από ανάξια πράγματα, πρόσωπα ή καταστάσεις.
  • Κάθε άρνηση της πραγματικότητας, στο τέλος οδηγεί στην... πραγματικότητα! (δημοσίευση στο Facebook στις 9.3.2016).
  • Αυτό που πάντα απολαμβάνω με όλους τους αποστάτες, είναι να διαβάζω τα παλαιά τους κείμενα (δημοσίευση στο Facebook στις 26.4.2016).
  • Με το να είμαστε κάτι, αποδεχόμαστε ταυτοχρόνως και τα πάντα που αυτό το κάτι προϋποθέτει και υπόσχεται (Από το περιοδικό «Ανοιχτή Πόλη», τεύχος 21, Φεβρουάριος 2000).
  • Η τρέλα δεν καταπολεμείται με τρέλα για τον ίδιο λόγο που η αθλιότητα δεν καταπολεμείται με αθλιότητα (Από το κείμενο «Περί "θαυμάτων" και περί της υστερικής τους αναζητήσεως», στο περιοδικό «Διιπετές», τεύχος 39, Δεκέμβριος 1999).
  • Η πολυμορφία είναι βασικός βιολογικός φυσικός κανόνας. Η φύση απαιτεί πολυμορφία, η Μονάδα δεν είναι παρά προϋπόθεση μίας υποχρεωτικής πληθύνσεως, ό,τι ομογενοποιείται ζει στο προστάδιο του αφανισμού του (Από την ομιλία «Μανιφέστο ενάντια σε εκείνους που ονειρεύονται ή απεικονίζουν την Θεά Ελευθερία γονατιστή» στην ημερίδα με θέμα «Εκκλησία και Κράτος. Θα αντέξει η παραδοσιακή συμπόρευσή τους στο νέο περιβάλλον της παγκοσμιοποίησης;», Αίθουσα Λόγου και Τέχνης, Αθήνα, 29.3.2005).
  • Αγαπάει κανείς πραγματικά μόνον όταν μπορεί να ανέχεται τους άλλους και ταυτοχρόνως να μάχεται ενάντια σε όλους όσους δεν ανέχονται τους άλλους.
  • Η «κρατούσα» ξένη Θρησκεία και η νοοτροπία και το «ήθος» που δημιουργεί ευθύνονται για ΟΛΑ τα χάλια αυτού του τόπου. Δεν το κατάλαβες με την πρώτη; Ε, συνέχισε να σκέφτεσαι! (δημοσίευση στο Facebook στις 23.2.2016).