Νικ Βούισιτς

Ο Νικ Βούισιτς (Αγγλικά: Nicholas James Vujicic, Μελβούρνη, 4 Δεκεμβρίου 1982) είναι ένας Αυστραλοαμερικανός χριστιανός ευαγγελιστής και παρακινητικός ομιλητής σερβικής καταγωγής. Ο Βούισιτς έχει σύνδρομο τετρα-αμελίας, μια διαταραχή που χαρακτηρίζεται από την απουσία χεριών και ποδιών.

Αποσπάσματα

Ζωή χωρίς όρια

Μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο του Νικ Βούισιτς Ζωή χωρίς όρια.

• Όταν ζητήθηκε από τον Ιησού να κατονομάσει τις πιο σημαντικές εντολές, είπε ότι η πρώτη είναι να αγαπάς τον Θεό με όλη σου την καρδιά, την ψυχή, το μυαλό και τη δύναμη, και το δεύτερο είναι να αγαπάς τον πλησίον σου, όπως τον εαυτό σου. (σελ. 129)

• Δεν μπορώ να φανταστώ κάποια προγενέστερη γενιά από τις σημερινές, που να είναι τόσο πολύ εκτεθειμένη στο ψέμα, όσο είμαστε σήμερα εμείς. Βομβαρδιζόμαστε συνεχώς από μηνύματα που μας υπαγορεύουν το πώς πρέπει να δείχνουμε, τι αμάξι να έχουμε και τι είδους lifestyle να ακολουθούμε, αν θέλουμε να νιώθουμε ολοκληρωμένοι, να μας αγαπούν, να μας εκτιμούν και να μας θεωρούν επιτυχημένους. (σελ. 132)

• Ο συγγραφέας Thomas Merton έχει πει: «Ένας ταπεινός άνθρωπος δε φοβάται την αποτυχία. Στην πραγματικότητα δε φοβάται τίποτα, ούτε τον εαυτό του, αφού η απόλυτη ταπείνωση συνεπάγεται απόλυτη εμπιστοσύνη στη δύναμη του Θεού, ενώπιον του Οποίου καμία άλλη δύναμη δεν έχει κάποιο νόημα, και για τον Οποίο δεν υφίσταται κάτι ως εμπόδιο». (σελ. 215)

Ασταμάτητος

Μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο του Νικ Βούισιτς Ασταμάτητος: Η αφάνταστη δύναμη της πίστης που γίνεται πράξη.

• Μακάρι ωστόσο να μπορούσα να έχω τα επίπεδα της χαράς που έχει και εκφράζει ο φίλος μου Γκάρυ Φελπς, που γεννήθηκε με σύνδρομο Ντάουν. Είναι σήμερα 25 χρονών και ένας από τους πιο εμπνευστικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει.
  Μια μέρα, ο Γκάρυ άκουσε κάποιους οικογενειακούς φίλους να μιλάνε για ένα νεογέννητο παιδί που είχε μόλις διαγνωστεί κι αυτό με σύνδρομο Ντάουν. Ένας από αυτούς δεν ήξερε ότι ο Γκάρυ άκουγε τη συζήτησή τους, και είπε, «αχ, είναι τόσο λυπηρό».
  Ο Γκάρυ πετάχτηκε από τη θέση του και είπε, «ε λοιπόν, εγώ νομίζω ότι είναι σπουδαίο!».
  «Γιατί το λες αυτό, Γκάρυ», ρώτησε ο φίλος τους. «Τι σημαίνει για σένα το σύνδρομο Ντάουν;».
  «Αυτό που σημαίνει το σύνδρομο Ντάουν ειναι ότι αγαπάς τους πάντες και δεν πληγώνεις ποτέ κανέναν!», απάντησε ο Γκάρυ. (σελ. 145)

• Μιλάω συχνά στη Νότια Κορέα, την Κίνα, την Ιαπωνία και την Ινδία για την εμπειρία μου με τις αυτοκτονικές τάσεις, διότι σ' αυτές τις χώρες τα ποσοστά των αυτοκτονιών είναι ιδιαίτερα υψηλά. Όταν μιλώ σ' αυτά τα έθνη, έρχονται συχνά ιδιώτες και μου λένε ότι νιώθουν μόνοι και απελπισμένοι. Δε φαίνεται να καταλαβαίνουν ότι ο Θεός είναι Θεός συγχώρησης και αγάπης. (σελ. 183)

• Τα ανησυχητικά αυτά νέα με ενόχλησαν πολύ, γιατί άγγιξαν μια πολύ ευαίσθητη χορδή μου. Όπου κι αν ταξιδέψω στον κόσμο –Κίνα, Χιλή, Αυστραλία, Ινδία, Βραζιλία, Καναδά– νέοι άνθρωποι μου λένε ιστορίες για τους τραμπουκισμούς, τις λοιδωρίες και τις παρενοχλήσεις που υφίστανται στο σχολείο, στους παιδότοπους ή στα λεωφορεία και ολοένα περισσότερο στο ίντερνετ. Σχεδόν κάθε μέρα ακούμε κάπου στον κόσμο για ένα νέο κρούσμα αυτοκτονίας ή βίαιης έκρηξης κάποιου, που υπέστη εξαντλητική παρενόχληση και τραμπουκισμό. (σελ. 202)

• Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας έχει αποκαλέσει το μπούλινγκ «μείζον πρόβλημα δημόσιας υγείας» στα σχολεία, τους εργασιακούς χώρους και γενικότερα στην κοινωνία και ιδιαίτερα εκεί που απαντούν μειονότητες ατόμων με διαφορετικούς προσανατολισμούς, σεξουαλικούς ή άλλους. (σελ. 208)

• Το 2002, σε ένα έγγραφο της μυστικής αστυνομίας των ΗΠΑ (που ερεύνησε 37 περιπτώσεις πυροβολισμών σε σχολεία), στο 71% των περιπτώσεων το bullying ήταν ένας από τους παράγοντες που έκαναν τον μαθητή να ανοίξει πυρ στο σχολείο του. Σε κάποια από αυτά τα περιστατικά, δράστες ήταν άτομα που είχαν πέσει θύματα «σοβαρού και εξακολουθητικού» bullying. Σε κάποιες περιπτώσεις, αυτή τους η εμπειρία φαίνεται πως είχε παίξει ρόλο στην απόφασή τους να επιτεθούν στους άλλους. (σελ. 209 - 210)

• Όμως οι ψευτοπαλληκαράδες τρέφονται από τις αδυναμίες και όλοι έχουμε αδυναμίες. Οι τραμπούκοι βρίσκουν τον τρόπο να σου «την πέσουν». Κάποιες φορές επιτίθενται σωματικά, αλλά μπορούν επίσης να βασανίσουν τα θύματά τους πνευματικά ή συναισθηματικά. (σελ. 211)

• Προτείνω να βάλεις την πίστη σου στην πράξη και να συστοιχηθείς με κείνους που ορθώνουν το ανάστημά τους ενάντια στο bullying, τα καψόνια και άλλες μορφές κοινωνικής αδικίας, όπως ο φυλετικός ρατσισμός ή σεξισμός, ο θρησκευτικός διωγμός και η ανθρώπινη δουλεία. (σελ. 215)

• Είναι επίσης αλήθεια ότι οι μειονότητες και οι άνθρωποι με σωματικές αναπηρίες ή πνευματικές υστερήσεις πέφτουν συχνά θύματα επανειλημμένου bullying, απομόνωσης και άλλων κακοποιήσεων. (σελ. 217)

• Αν είσαι θύμα παρενόχλησης και bullying να θυμάσαι ότι η πιο σημαντική μάχη που πρέπει να κερδίσεις είναι αυτή που μένεται μέσα σου. Ό,τι λέει ή κάνει κάποιος άλλος, δεν θα πρέπει ποτέ να ορίζει το ποιος είσαι εσύ. (σελ. 223)